– Helst ville eg putta han i baklomma, tatt han med heim og plassert han på peishylla

Skrevet av Kristin Marthinsen
09.02.2019 11:00 - OPPDATERT 09.02.2019 13:04

Kristin Marthinsen om en edruelig konsert, det å føle seg gammel på Coop og ikke minst om en liten, men stor mann: Vidar Vang.

En dag midt i uka. 

Hutranes i fleire minus i kø foran store dører. Eller: Kø? Maks ti mennesker som gnir og blås hender, småtripp mens kulda snik seg frå tærn tell jakkekanten over knean. Døran åpnes, onsdag blir tell lillelørdag. Vi plasser oss på andre rad, tre damer midt i livet. Som plutselig føl seg eldre enn det vi egentlig é. Som ler av gammelkjerringfakten som har vist seg gjennom ettermiddagen.

Kor gammel begynn man ikkje egentlig å bli når man får panikkangst i selvbetjeningskassa på Coop’en, kor en søt og snill ansatt insister på å hjelp oss og lær oss korsn den funger, mens vi tar sats og stræn avgårde tell ei kasse med et menneske bak myntapparatet? Og kor gammel begynn man ikkje å bli når man derpå kjøp seg kaffe og Napoleonskake på Coopkafeen? Eller lever billett på papir i konsertdøra, skitnervøs og bekymra for at billett på app ikkje vil funger? Når den jazzende, lave pausemusikken og lavt stemmesurr likevel ikkje é lavt nok, og vi - sjøl om vi sett tett i tett - ikkje hør ka den ytterste person sei, kun ho i midten fang opp heile samtalen. Gammel.

Så tar det tell. Stemmesurret stilne, og på scena sætt en mann seg ned, med beina i kors og med ei stor, blå bok i fanget. Greit det sku va intimkonsert, men altså - høytlesning? Rundt 70 stk i lokalet, nån mys skeptisk mot mannen og boka hans, andre ser ut som spørsmålstegn, et par fyk tell baren og sats på fulle glass under seansen, mens nån få sett med smilet på lur. De få an nok ka som é i vente.

Eg ante ingenteng. Ikkje anna enn at eg likte fire av hans sanga godt, va klar førr å søng med om det tillot seg. Sangan «mine» kom, eg sang ikkje med. Eg vart sugd inn i et anna univers, tankefull. Heilt nedstrippa, en mann og hans gitar, låt etter låt om kjærlighet. Ung kjærlighet, gammel kjærlighet. Om å lengt, om å mist. Ny kjærlighet, bitter og sint kjærlighet. Om det som ha vørre, om det som ska kom. Om det å va frå en liten plass, og kjærligheten tell den plassen. Fine historier mellom sangan; lun humor som fekk smilebåndan og latter’n på gli blant publikum. Sanga man kjente seg godt igjen i, kanskje ikkje der og då førr alle - men alle vil ein gang kom tell det punktet i livet kor de treff. Kanskje ikkje hos ho som allerede klaga på pausemusikken før konserten, som sølte ut rødvinsglasset midtveis, va høylydt og litt sånn malplassert. Beklager, min venn, eg trur du hadde misforstått kveldens type konsert. Eller kanskje vedkommende nettopp va just der i livet, kor låtan tok oss andre - ho berre ikkje visste det sjøl.

Vidar Vang. En liten, men stor mann. Helst ville eg putta han i baklomma, tatt han med heim og plassert han på peishylla - der han kunne sunge frå hjertet tell meg kvar dag. Eg har ikkje peishylle. Heldigvis fins det plater, CD’a og streaming. 
En nydelig konsert; nakent, ærlig, brutalt, vondt, vakkert og fint. Som livet. Et langt, edru nachspiel med alle sansa i behold, både før, under og etter. Sterkt. Som sett i, lenge.

Vidar Vang. Han fortjen å lyttes tell. Og ikkje minst: Oppleves.

Konserten over, iherdig tåretørking og forsiktige smil mellom oss damene. Midt i livet. Som kom i samtale med en kompis i det vi sku ta på heimveien. Kor vi fort va på høgget om at vi berre MÅ få tell nok ein ungdomsskolereunion. Va så bra sist vi hadde, på vårres lille plass her «uti øyan».

Kanskje ikkje så gærnt å va midt i livet likevel? Førr é jo der vi é - og det é jo egentlig langt, langt fra gammel. 

Debatt
Rana No oppfordrer leserne til saklig debatt!
Tenk over hva man skriver og vis hensyn. Kommentarfeltet overvåkes av våre moderatorer. Grove overtredelser av normal debattskikk kan straffes med utestengelse.